عدل و انصاف نگاه دارد ، و خلق را بدان فرمايد ، و قوى را از ضعيف و ظالم را از مظلوم بازدارد ، و ستم و بيداد بر دارد ، و راهها ايمن دارد ، و بىادبان را ادب كند ، و حدهاى خداى تعالى بر خلق براند ، و شريعت نگاه دارد ، و نگذارد كه كس رسم بد يا مذهب باطل نهد ، و آنچه بدين ماند . و اين ، از بهر آن گفتيم كه چون خلق جايز خطا باشد و به گناه و معصيتشان ميل باشد ، و هر يكى بر جمع دنيا حريص باشند ، و هر يكى را عزّ و حرمت باشد ، و جمله را آرزوهاى لباس مرتفع باشد و خورشهاى نيكو و آنچه بدين ماند ، چون بر سر ايشان فرماندهى نباشد ، بر آن وجه كه گفته آمد ، ميان خلق در طلب اين چيزها فساد پيدا شود ، هر كه ضعيفتر بود قوى او را برنجاند ، و از دزدان و مفسدان راهها ناايمن گردد ، و گناه و معصيت فاش گردد ، و حدهاى خداى تعالى ضايع شود ، و هر كس كه خواهد در شريعت تصرف كند ، و رسمهاى بد و مذهبهاى باطل پديد آيد ، و صلاح اندك شود ، و آنچه بدين ماند . و چون چنين باشد ، در حكمت چنان سزد و واجب كند كه خداى تعالى امامى و رئيسى را پيدا كند - بر آن وجه كه از پيش گفته آمد - تا كار دين و دنيا بصلاح باشد . و هر كه گويد نه چنين است ، در عقلش خلل باشد و با وى سخن گفتن نيكو نباشد . فصل : در عصمت امام ( ع ) بدان كه امام بايد كه معصوم باشد ، زيرا كه خلق را امام از بهر آن مىبايد كه خطا بر ايشان روا مىباشد تا به سبب وى به صلاح و طاعت نزديكتر باشند ، و از فساد و معاصى دور تر باشند . و چون امام معصوم نباشد ، همچنين باشد تا از حد و نهايت بشود . و ديگر ، چون امام معصوم نباشد و خطا بر وى روا باشد ، اگر كسى چيزى از وى پرسد و يا آموزد ، ايمن نباشد و روا دارد كه آن خطا باشد ، چنان كه روا دارد كه صواب باشد . و ديگر ، معلوم است كه طاعت امام بر هر كسى واجب باشد . اگر معصوم نباشد ، روا